just us

مثل یه پل قدیمی می مونه به این فکر نکن که اگه تنها از روش رد بشی دیرتر

خراب می شه به این فکر کن که اگه افتادی یکی باشه دستتو بگیره..

واژه ها غريبه شده اند ... يا من غريبه شده ام ، با واژه هايی كه

هی قورتشان می دهم و مدام می ترسم بالا بياورمشان و تو ببينی ام... واژه ها غريبه شده اند وقتی كه مدام تو توی سرم چرخ می زنی و من نمی خواهم كه تو را...

 واژه ها غريبه اند...اين همه حرف چرا؟! غریبه که نیستی من از گنگ بودن خودم می ترسم! 

حالا ته مانده ی وجودم را می ريزم توی صدام تا سرازير شود توی گوش هات...حالا خودِ ته كشيده ام را هی قورت می دهم تا مبادا ببينی ام كه كم آورده ام يك بار ديگر!

حالا آرام و منطقی روی زمين راه می روم... همه تحسينم می كنند، شكيبايی ام را می ستايند...می گويند تو آرامی...ومن نگاه می كنم به خودم در آينه هايی كه آرام نشانم می دهند... و من نگاه می كنم در آينه هايی كه من را نشان نمی دهند...و من نگاه می كنم به آينه هايی كه دروغ های وجودم را بزرگتر نمايش می دهند...می بينی؟!من هم دچار ِ سرگردانی شده ام..

هوا بدجورى توفانى بود و آن پسر و دختر كوچولو حسابى مچاله شده بودند. هر دو لباس هاى كهنه و گشادى به تن داشتند و پشت در خانه مى لرزیدند. پسرك پرسید:«ببخشین خانم! شما كاغذ باطله دارین» كاغذ باطله نداشتم و وضع مالى خودمان هم چنگى به دل نمى زد و نمى توانستم به آنها كمك كنم. مى خواستم یك جورى از سر خودم بازشان كنم كه چشمم به پاهاى كوچك آنها افتاد كه توى دمپایى هاى كهنه كوچكشان قرمز شده بود. گفتم: «بیایین تو یه فنجون شیركاكائوى گرم براتون درست كنم.» آنها را داخل آشپزخانه بردم و كنار بخارى نشاندم تا پاهایشان را گرم كنند. بعد یك فنجان شیركاكائو و كمى نان برشته و مربا به آنها دادم و مشغول كار خودم شدم. زیر چشمى دیدم كه دختر كوچولو فنجان خالى را در دستش گرفت و خیره به آن نگاه كرد. بعد پرسید: «ببخشین خانم! شما پولدارین»؟! نگاهى به روكش نخ نماى مبل هایمان انداختم و گفتم: «من اوه... نه!» دختر كوچولو فنجان را با احتیاط روى نعلبكى آن گذاشت و گفت: «آخه رنگ فنجون و نعلبكى اش به هم مى خوره.» آنها درحالى كه بسته هاى كاغذى را جلوى صورتشان گرفته بودند تا باران به صورتشان شلاق نزند، رفتند. فنجان هاى سفالى آبى رنگ را برداشتم و براى اولین بار در عمرم به رنگ آنها دقت كردم. بعد سیب زمینى ها را داخل آبگوشت ریختم و هم زدم. سیب زمینى، آبگوشت، سقفى بالاى سرم، همسرم، یك شغل خوب و دائمى، همه اینها به هم مى آمدند. صندلى ها را از جلوى بخارى برداشتم و سرجایشان گذاشتم و اتاق نشیمن كوچك خانه مان را مرتب كردم. لكه هاى كوچك دمپایى را از كنار بخارى، پاك نكردم. مى خواهم همیشه آنها را همان جا نگه دارم كه هیچ وقت یادم نرود چه آدم ثروتمندى هستم

دوست داشتم در اولين قطرات اشکم درک می کردی آنچه در وجودم بود.دوست داشتم در تمام ناباوريها و تمام بايد ونبايدها باور می کردی دردی را که سالهاست در گوشه اين دل پنهان است و با تمام خاموشيم بفهمی که در دلم غوغايی برپاست.با همه کودکيم نگاهم را ذره ای از وجودت بدانی. دوست داشتم لحظه ای با مکث خود تمام هستی را به هم پيوند می دادی و هستی را آنچنان به من می بخشيدی که ديگر اثری از آن نباشد.دوست داشتم فرياد خفه اين گل بخاک افتاده را بدست تن نااميد به باد نمی سپردی که ناگهان نه بادی می ماند نه من،دوست داشتم من هم يکی از صدها ستاره ای بودم که در کنج دلت آشيانه دارد. گر چه می دانم نور من به وسعت ستاره های ديگرت نيست.دوست داشتم گلی بودم در اوج نابودی که فقط به نبودن می انديشد و ناگهان دستی می آمد و مرا به دوباره بودن و ماندن در اين زمين خوش خيال(زمينی که عادت کرده به رهگذرانش)دعوت می کرد.ولی من هر چه با تو خنديديم،هر چه گريه کردم،هر چه احساس کردم يک شبه به فراموشی سپرده شد.نمی دانم کدام آرزو تو را صدا کرد؟!نمی دانم کدام خواهش معنای خواهش من شد؟!نمی دانم کدام شک و ترديد واژه های درد آلود مرا از يادت برد،نمی دانم چرا اين قصری را که تمام نفسهايمان در آن محبوس بود يک شـــــبه خراب کردی؟!

ميگي عاشق باروني، ولي وقتي بارون مياد چتر ميگيري بالاي سرت... ميگي عاشق برفي ولي طاقت يه گوله برف رو نداري... ميگي پرنده ها رو دوست داري ولي ميندازيشون تو قفس... ميگي عاشق گلهايي ولي خيلي راحت از شاخه جداشون ميکني... انتظار داري نترسم وقتي ميگي عاشق مني ؟!!!

نیامدم به سراغت , مرا مگر تو ببخشی

گلایه های دلم را به یک نظر تو ببخشی

نشسته ام سر راهت چه می شود به نگاهی

غریب خاطره ها را در این سفر تو ببخشی

مگو نجیب زمانه , ز چشم ما گله داری

مگر نه وعده نمودی که بیشتر تو ببخشی؟!

شبانه حرف دلم را اگر برای تو گفتم

خیال من همه این بود مرا سحر تو ببخشی

شکو فه های غزل را به پیش پای تو ریزم

به یک نگاه صمیمی مرا اگر تو ببخشی!

 بالاخره دكتر وارد شد با نگاهي خسته ناراحت و جدي .سر انجام لب به سخن گشود: متاسفانه خبر بدي براتون دارم مريض شما در وضعيت بدي قرار دارن و بايد هرچه سريعتر عمل پيوند مغز بر روي ايشون انجام بديم اين عمل خيلي خطرناكه ولي چاره ي ديگه اي نداريم .......بيمه كل هزينه ي عملو پرداخت ميكنه اما هزينه ي مغز با شماست. همه در كمال بهت زدگي و سكوت بودند كه سرانجام فردي اين سكوت را شكست و پرسيد:خب قيمت اين مغز چنده؟دكتر بالافاصله گفت:5000 دلار براي مغز يه مرد و 200 دلار براي مغز يه زن. موقعيت ناجوري بود آقايون داخل اتاق سعي مي كردن نخندن و نگاهشون با خانوم ها تلاقي نكنه كه ناگهان يكي طاقت نياورد و پرسيد : چرا مغز آقايون گرونتره؟دكتر با معصوميت بچه گانه اي پاسخ داد: چون مغز آقايون نو و آك بنده اما مغز خانوم ها استفاده ميشه و دسته دومه طبيعتا ارزونتره!

آخرين کلمات يک الکتريسين: خوب حالا روشنش کن...
آخرين کلمات يک انسان عصر حجر: فکر ميکنی توی اين غار چيه؟
آخرين کلمات يک بندباز: نميدونم چرا چشمام سياهی ميره...
آخرين کلمات يک بيمار: مطمئنيد که اين آمپول بيخطره؟
آخرين کلمات يک پزشک: راستش تشخيص اوليه‌ام صحيح نبود. بيماريتون لاعلاجه...

دوست داشتم در اولين قطرات اشکم درک می کردی آنچه در وجودم بود.دوست داشتم در تمام ناباوريها و تمام بايد ونبايدها باور می کردی دردی را که سالهاست در گوشه اين دل پنهان است و با تمام خاموشيم بفهمی که در دلم غوغايی برپاست.با همه کودکيم نگاهم را ذره ای از وجودت بدانی. دوست داشتم لحظه ای با مکث خود تمام هستی را به هم پيوند می دادی و هستی را آنچنان به من می بخشيدی که ديگر اثری از آن نباشد.دوست داشتم فرياد خفه اين گل بخاک افتاده را بدست تن نااميد به باد نمی سپردی که ناگهان نه بادی می ماند نه من،دوست داشتم من هم يکی از صدها ستاره ای بودم که در کنج دلت آشيانه دارد. گر چه می دانم نور من به وسعت ستاره های ديگرت نيست.دوست داشتم گلی بودم در اوج نابودی که فقط به نبودن می انديشد و ناگهان دستی می آمد و مرا به دوباره بودن و ماندن در اين زمين خوش خيال(زمينی که عادت کرده به رهگذرانش)دعوت می کرد.ولی من هر چه با تو خنديديم،هر چه گريه کردم،هر چه احساس کردم يک شبه به فراموشی سپرده شد.نمی دانم کدام آرزو تو را صدا کرد؟!نمی دانم کدام خواهش معنای خواهش من شد؟!نمی دانم کدام شک و ترديد واژه های درد آلود مرا از يادت برد،نمی دانم چرا اين قصری را که تمام نفسهايمان در آن محبوس بود يک شـــــبه خراب کردی؟!

واژه ها غريبه شده اند ... يا من غريبه شده ام ، با واژه هايی كه

هی قورتشان می دهم و مدام می ترسم بالا بياورمشان و تو ببينی ام... واژه ها غريبه شده اند وقتی كه مدام تو توی سرم چرخ می زنی و من نمی خواهم كه تو را... 

واژه ها غريبه اند...اين همه حرف چرا؟! غریبه که نیستی من از گنگ بودن خودم می ترسم! 

 حالا ته مانده ی وجودم را می ريزم توی صدام تا سرازير شود توی گوش هات...حالا خودِ ته كشيده ام را هی قورت می دهم تا مبادا ببينی ام كه كم آورده ام يك بار ديگر!

حالا آرام و منطقی روی زمين راه می روم... همه تحسينم می كنند، شكيبايی ام را می ستايند...می گويند تو آرامی...ومن نگاه می كنم به خودم در آينه هايی كه آرام نشانم می دهند... و من نگاه می كنم در آينه هايی كه من را نشان نمی دهند...و من نگاه می كنم به آينه هايی كه دروغ های وجودم را بزرگتر نمايش می دهند...می بينی؟!من هم دچار ِ سرگردانی شده ام..

روزی شیوانا در مدرسه درس اراده و نیت را می گفت. ناگهان یکی از شاگردان مدرسه که بسیار ذوق زده شده بود از جا برخاست و گفت: من می خواهم ده روز دیگر در کنار باغ مدرسه یک کلبه برای خودم بسازم. من تمام تلاش خودم را به خرج خواهم داد و اگر حرف شما درباره نیروی اراده درست باشد باید تا ده روز دیگر کلبه من آماده شود!

همان شب شاگرد ذوق زده کارش را شروع کرد. با زحمت فراوان زمین را تمیز و صاف کرد و روز بعد به تنهایی شروع به کندن پایه های کلبه نمود. هیچ یک از شاگردان و اعضای مدرسه به او کمک نمی کردند و او مجبور بود به تنهایی کار کند. روزها سپری می شد و کار او به کندی پیش می رفت. روزهای اول چند نفر از شاگردان به تماشای او می نشستند. اما کم کم همه چیز به حال عادی بازگشت و تقریباً هر کس سر کار خود رفت و آن شاگرد مجبور شد به تنهایی همه کارها را انجام دهد.

یک هفته که گذشت از شدت خستگی مریض شد و به بستر افتاد و روز دهم وقتی در سر کلاس ظاهر شد با افسردگی خطاب به شیوانا گفت: نمی دانم چرا با وجودی که تمام عزمم را جزم کردم ولی جواب نگرفتم!! اشکال کارم کجا بود!؟

شیوانا تبسمی کرد و خطاب به پسر آشپز مدرسه کرد و گفت: تو آرزویی بکن! 

پسر آشپز چشمانش را بست و گفت: اراده می کنم تا ده روز دیگر در گوشه باغ یک اتاق خلوت برای همه بسازم تا هر کس دلش گرفت و جای خلوت و امنی برای مراقبه و مطالعه نیاز داشت به آن جا برود! این اتاق می تواند برای مسافران و رهگذران آینده هم یک محل سکونت موقتی باشد!

همان روز پسر آشپز به سراغ کار نیمه تمام شاگرد قبلی رفت. اما این بار او تنها نبود و تمام اهالی مدرسه برای کمک به او بسیج شده بودند. حتی خود شیوانا هم به او کمک می کرد. کمتر از یک هفته بعد کلبه به زیباترین شکل خود آماده شد.

روز بعد شیوانا همه را دور خود جمع کرد و با اشاره به کلبه گفت: شاگرد اول موفق نشد خواسته اش را در زمان مقرر محقق سازد. چرا که نیت اولش ساختن کلبه ای برای خودش و به نفع خودش بود! اما نفر دوم به طور واضح و روشن اظهار داشت که این کلبه را به نفع بقیه می سازد و دیگران نیز از این کلبه نفع خواهند برد. هرگز فراموش نکنیم که در هنگام آرزو کردن سهم و منفعت دیگران را هم در نظر بگیریم. چون اگر دیگران نباشند خیلی از آرزوها جامه عمل نخواهد پوشید!

معلمی از دانش آموزان خواست تا عجایب هفتگانه جهان را فهرست وار بنویسند. دانش آموزان شروع به نوشتن کردند. معلم نوشته های آنها را جمع آوری کرد. با آن که همه جواب ها یکی نبودند اما بیشتر دانش آموزان به موارد زیر اشاره کرده بودند:

اهرام مصر، تاج محل، کانال پاناما، دیوار بزرگ چین و... در میان نوشته ها کاغذ سفیدی نیز به چشم می خورد. معلم پرسید: این کاغذ سفید مال چه کسی است؟ یکی از دانش آموزان دست خود را بالا برد. معلم پرسید: دخترم چرا چیزی ننوشتی؟

دخترک جواب داد: عجایب موجود در جهان خیلی زیاد هستند و من نمی توانم تصمیم بگیرم که کدام را بنویسم. معلم گفت: بسیار خوب، هر چه در ذهنت است به من بگو، شاید بتوانم کمکت کنم.

در این هنگام دخترک مکثی کرده و گفت: به نظر من عجایب هفتگانه جهان عبارتند از : لمس کردن، چشیدن، دیدن، شنیدن، احساس کردن، خندیدن و عشق ورزیدن.

پس از شنیدن سخنان دخترک، کلاس در سکوتی محض فرو رفت.

آری عجایب واقعی همین نعمتهایی هستند که ما آنها را ساده و معمولی می انگاریم.

روزی پسـری جـوان و پرشـور از شهـری دور نزد شیوانا آمد و به او گفت که می خواهد در کمترین زمان ممکن درس های معرفت را بیاموزد و به شهر خودش برگردد. شیوانا تبسمی کرد و گفت: برای چه این قدر عجله داری!؟

پسرک پاسخ داد: می خواهم چون شما مرد دانایی شوم و انسان های شهر را دور خود جمع کنم و با تدریس معرفت به آن ها به خود ببالم!

شیوانا تبسمی کرد و گفت: تو هنوز آمادگی پذیرش درس ها را نداری! برگرد و فعلاً سراغ معرفت نیا!

پسرک آزرده خاطر به شهر خود برگشت. سال ها گذشت و پسر جوان به مردی پخته و باتجربه تبدیل شد. ده سال بعد او نزد شیوانا بازگشت و بدون این که چیزی بگوید مقابل استاد ایستاد! شیوانا بلافاصله او را شناخت و از او پرسید : آیا هنوز هم می خواهی معرفت را به خاطر دیگران بیاموزی؟!

مرد سرش را پایین انداخت و با شرم گفت: دیگر نظر دیگران برایم مهم نیست. می خواهم معرفت را فقط برای خودم و اصلاح زندگی خودم بیاموزم. بگذار دیگران از روی کردار و عمل من به کارآیی و اثر بخشی این تعلیمات ایمان آورند.

شیوانا تبسمی کرد و گفت: تو اکنون آمادگی پذیرش تمام درس های معرفت را داری. تو استاد بزرگی خواهی شد! چرا که ابتدا می خواهی معرفت را با تمام وجود در زندگی خودت تجربه کنی و آن را در وجود خودت عینیت بخشی و از همه مهم تر نظر دیگران در این میان برایت پشیزی نمی ارزد! 

مردی بسیار ثروتمند که از نزدیکان امپراطور بود و در سرزمین مجاور ثروت کلانی داشت، از محبت و عشقی که رعایا ونزدیکانش نسبت به شیوانا داشتند به شدت آزرده بود. به همین خاطر روزی با خشم نزد شیوانا آمد و با لحن توهین آمیزی خطاب به شیوانا گفت: آهای پیر معرفت! من با خودم یکی از رعیت هایم را آورده ام و مقابل تو به او شلاق می زنم. به من نشان بده تو چگونه آن را تلافی می کنی.

شیوانا سر بلند کرد و نیم نگاهی به رعیت انداخت و سنگی از روی زمین برداشت و آن را در یک کفه ترازوی مقابل خود گذاشت. کفه ترازو پائین رفت و کفه دیگر بالا آمد. مرد ثروتمند شلاقی محکم بر پای رعیت وارد ساخت. فریاد رعیت شلاق خورده به آسمان رفت. هیچکس جرات اعتراض به فامیل امپراطور را نداشت و در نتیجه همه ساکت ماندند. مرد ثروتمند که سکوت جمع را دید لبخندی زد و گفت: پس قبول داری که همه درس های تو بیهوده و بی ارزش است!

هنوز سخنان مرد به پایان نرسیده بود که فریادی از بین همراهان مرد ثروتمند برخاست. پسر مرد ثروتمند همان لحظه به خاطر رم کردن اسبش به زمین سقوط کرده بود و پای راستش شکسته بود. مرد ثروتمند سراسیمه به سوی پسرش رفت و او را در آغوش گرفت و از همراهان خواست تا سریعاً به سراغ طبیب بروند.

در فاصله زمانی رسیدن طبیب، مرد ثروتمند به سوی شیوانا نیم نگاهی انداخت و با کمال حیرت دید که رعیت شلاق خورده لنگ لنگان خودش را به ترازوی شیوانا رساند و سنگی از روی زمین برداشت و در کفه دیگر ترازو انداخت. اکنون کفه پائین آمده، بالا رفت و کفه دیگر به سمت زمین آمد. می گویند آن مرد ثروتمند دیگر به مدرسه شیوانا قدم نگذاشت.

کفه ترازوی شما در ترازوی عدل الهی چگونه است؟!   

روزی مردی جوان نزد شیوانا، استاد معرفت آمد و از او خواست تا راز معرفت را برایش بازگو کند. شیوانا در جمع مریدانش مشغول تدریس بود. به خاطر وجود مرد جوان درس را قطع کرد و از یارانش خواست تا قاشقی چوبی و تخت را همراه ظرفی روغن مایع برای او بیاورند. سپس قاشق را به دست مرد داد و آن را از روغن پر کرد و از مرد خواست در مدرسه و باغ مدرسه حرکت کند و هر آن چه می بیند را به خاطر بسپارد و دوباره نزد آن ها برگردد. فقط باید مواظب باشد که حتی یک قطره روغن نیز روی زمین نریزد که در غیر این صورت از معرفت و راز معرفت دیگر خبری نخواهد بود.

مرد جوان قاشق را با دقت و تمرکز زیاد در دست گرفت و با قدم های آهسته و دقیق در حالی که یک لحظه نگاهش را از قاشق بر نمی داشت ساختمان مدرسه را دور زد و بعد از عبور از تمام معابر باغ دوباره به جمع شیوانا و شاگردانش بازگشت. شیوانا نگاهی به قاشق روغن انداخت و دید که صحیح و سالم است. آن گاه از مرد جوان پرسید: خوب! اکنون برای حاضرین تعریف کن که از ساختمان مدرسه و باغ چه دیدی؟!

مرد جوان مات و متحیر به جمع خیره شد و با شرمندگی اعتراف کرد که در تمام طول مسیر حواسش به قاشق و روغن آن بوده است و اصلا به شکل ساختمان و باغ دقت نکرده است. شیوانا دوباره همان قاشق را از روغن پر کرد و از او خواست دوباره همان تمرین را تکرار کند. این بار مرد جوان مات و مبهوت به زیبایی و سادگی در و دیوار مدرسه خیره شد و بی توجه به اینکه روغن از قاشق ریخته است، تمام زوایای باغ را با دقت تماشا کرد. وقتی نزد شیوانا و جمع برگشت، با شرمندگی متوجه شد که هیچ روغنی در قاشق نمانده است و قاشق خالی است. با اعتراض به شیوانا گفت که می تواند دقیق و روشن تمام زوایای مدرسه و باغ را برای جمع تشریح کند.

اما شیوانا تبسمی کرد و گفت: شرح زیبایی ها باید با ریخته نشدن روغن از قاشق همراه می شد. تو راز معرفت را پرسیدی و اکنون باید خودت آن را دریافته باشی! راز معرفت یعنی زندگی در این دنیا و مشاهده و استفاده و حظ بردن از تمام زیبایی های آن بدون این که حتی قطره ای از روغن صداقت و پاکدامنی و خلوص و صفای باطنی خود را در این مسیر از دست بدهی. این دو با هم عجین هستند و بدون داشتن همزمان این دو هرگز نمی توانی راز معرفت را دریابی!

دقایقی پیش اولین مدال المپیک کشورمون رو گرفتیم به همه تبریک میگم

نمی دانم این بار چگونه بگویم که لوله ی آزمایش دلم از محلول فراقت لبریز است و مایع صبر در ارلن قلبم اشباع شده.نمی دانم این بار چگونه بنویسم تلخی فراق که مانند تلخی بازهای قلیایی دمادم کامم رازهر آگین نموده ، ناتوانم ساخته .... گویی زیر همان گیوتین که لاوازیه جان داد،هر لحظه جانم را فدای آزمایشات بی حدو نصرت می کنم! اگر میخواهی حال دلم را بدانی بشری بردار و آنرا پر از آب کن ، سپس آنرا روی شعله ی گاز قرار بده تا به جوش آید ، دل من از عشقت این چنین در جوش و خروش است.حال اگر میخواهی گرمای عشقت را لمس کنی ، از محضر گرامیت تمنا دارم مقداری پرمنگنات پتاسیم را روی کاشی تمیزی بریزی آنگاه چند قطره گلیسیرین به آن بیفزای ملاحظه می کنی که گرمای شدید آن مخلوط را شعله ور میسازد. گرما و سوز عشق تو نیز با من چنین کرده. حال اگر دلت می خواهد گرمای عشقت را مستقیما احساس کنی ،در یک لوله ی آزمایش حدود 5 میلیلیتر آب 30 درجه سلسیوس بریز و حدود 2 گرم کلرید کلسیم خشک در آن حل کن،حال انگشتان ظریف و زیبایت را به لوله ی آزمایش بچسبان، سوختی؟ جانم به قربانت عشق تو نیز با من چنین کرد.بوی بهبود از اوضاع جهان احساس نمی کنم.بوئی مشمئز کننده چیزی شبیه بوی     H₂S می شنوم شب های فراق که با سیاهی پودر زغال  به روی زندگیم پاشیده می شود ، چنان ناتوانم ساخته که گردنم به نازکی پیپیت شده و قطر بدنم هم حداکثر تا قطر بشر پیش می رود.!! دیگه چه بگویم؟آرزویم شب و روز این است که پیوندی بین ما برقرار شود ،به محکمی پیوند کولانسی . اما افسوس که بین ما حتی نیروی لاندون(ضعیف ترین پیوندهاست)وجود ندارد! جفاکار این را می دانستی که شعاع پیوند کولانسی بی نهایت است؟یعنی ماهیچ پیوندی با هم نداریم یعنی ما انقدر از هم دوریم که پروتون های هسته ی من نمی توانند الکترون های باند هدایت یا لایه ظرفیت معشوق بی وفایی چون ترا جذب کنند.آنقدر فاصله بین دستان من و تو وجود دارد که نیروهایمان بی اثر شده و تقریبا بر هم خنثی هستیم،البته من تو را همیشه جذب کرده ام ولی افسوس که میل تو سوی فراق است و قصد من سوی وصال.

شاید به گفته هایم بخندی ...بخند خنده هایت را دوست دارم! ولی آنقدر برایت مینویسم که یا جوابم را دهی و یا دانشمند شوی!! بی وفا چوب خدا صدا ندارد بترس از روزی که یونیزه شوی... ای کاش کاتالیزوری بود که به واکنش پیوندی سرعت می داد.دیگر مرا یارای نوشتن نیست..اشک هایم فرو می غلتند...ولی ول کن نیستم تا بعد...به امید طلوع صبح امید و آرزوها...

دوش تا وقت سحر می نالیدم                    با صدای فش فش سدیم در آب

که ای نایاب ای ناب                              مرا دریاب ، دریاب

كاش الان آغوش گرمت سر پناه خستگيم بود
دو تا چـشمات پراز اندوه واسه دل شكستگيم بود
آرزوم اينه كه دستام توی دستای توباشه
تـنگی اين دل عاشق با نوازش تو واشه

مادرسعی می کرد با پشت دستش اشکاشو پنهون کنه. با رفتن حمید دق می کرد. خدایا چی کار می کرد؟!هرچه در وهمسایه گفتند از خر شیطون بیا پایین حالا بابات عصبانی بوده یه حرفی زده تو کتش نمی رفت که نمی رفت. از دست باباش حسابی شیکار بود! دیپلم گرفته بود ویه سالی وقت داشت تا واسه کنکور بخونه ولی سرکوفتای باباش دیگه کفریش کرده بود...تا کی منه پیر مرد باید کارکنم و این پسره ی لند وهوربخوره؟

این جمله ی بابا مثل پتک تو سرش می خورد.دیگه به اینجاش رسیده بود!!

                           ...................................................................................

توی شهری که کار می کرد پانصد ششصد کیلو متری با زادگاهش فاصله داشت.گفته بود می رم و دیگه هم پیدام نمیشه ...ولی ناراحتی مادر تمام فکرش و مشغول کرده بود.

یک سالی بدون اینکه هیچ ردی از خودش بذاره و با فک وفامیل تماسی بگیره سپری شد.دل وبه دریا زدو گوشی رو برداشت.روز مادر بود واین میتونست بهترین بهانه براش باشه.

بعد ازاینکه تلفن یه دوسه تایی بوق زد کسی از آن طرف گوشی با صدای خش داری گفت :بله...؟بفرمایید؟

ـ الو من حمیدم سلام.

ـ سلام داداشی خوبی منم نرگس

ـ سلام آبجی. صدات چرا اینجوری شده؟ماشاالله مردی شدی واسه خودت!مامان وصدا می کنی؟

 صدایی ازآنطرف گوشی شنیده نشد.

ـ نرگس...نرگس با توام میگم مامان وصدا می کنی؟

ـ داداشی زودی بیا خونه زودی بیا...

ـ درست حرف بزن ببینم چی میگی؟!

ـ ج ج ج...جمعه این هفته چ چلم مامانه ...م م مامانی مرد حمید مرد ...می فهمی؟!

صدای هق هق نرگس با صدای بوق تلفن در هم آمیخت...

آنجا که دلهامان  می گیرد، آنجا که تنهامان می گذارند تا به تنها کسی که می شود پناه برد پناهنده شویم...

و من دلم را برای او خالی خواهم کرد وبه پوزخند شیطان توجه نخواهم کرد...

روی عرشه ی کشتی صورتم را در مسیر باد می گیرم و به ستاره هایی که لابه لای ابرها چشمک می زنند

 خیره می شوم.

صدای بوق کشتی فضا را حزن آلود می کند و من همچنان به دوردستها نگاه می کنم.

هنوز چشم های زیبایش نگران من است. نرده های روی عرشه را در دستهایم می فشارم.

روی همین آب ها، برای آخرین بارگفت: "دوستت دارم" و آرام میان اقیانوس رها شد...

دوره ی ارزانیست

چه شرافت ارزان

تن عریان ارزان

و دروغ از همه چیز ارزان تر

آبرو قیمت یک تکه نان

و چه تخفیف بزرگی خوردست قیمت هر انسان!

یک روز دروغ به حقیقت گفت میای بریم دریا شنا کنیم؟
حقیقته ساده و زود باور پذیرفت.
آنها کنار دریا رفتند. حقیقت تا لباس هایش را در آورد دروغ آن ها را دزدید و فرار کرد.
از آن به بعد حقیقت عریان و زشت است, ولی دروغ در لباس حقیقت زیباست. .

باهركه زيستم كشت مرا

هر همخوني به خوني آغشت مرا

صدها دستي كه دوست مي خواندمشان

صدها خنجرشكست در پشت مرا

 ما ادمها همیشه تا میتونیم و سرمون خلوت میشه قضاوت در مورد دیگران رو یادمون میاد.خودمون رو قاضی میکنیم .تصمیم میگیریم محکوم میکنیم و تبرعه....این خصلت همه ما ادمهاست که یک تنه قاضی میریم..........اصلا هم دوست نداریم در مورد خودمون قضاوت بشه...وقتی از جایی میشنویم که در مورد خود ما حرفی زده شده فورا انگ غیبت رو میچسبونیم..یه دوستی میگفت غیبت ودروغ  نمک مسلمونیه.....شاید حق با اون باشه . راستی وقتی قاتلی جنایت میکنه قاضی حکم به قصاص میده .وقتی انسانی دزدی میکنه قاضی حکم به زندانی شدن اون میده...وقتی نقص عضو میکنی حکم به مجازات میشه.یه سوال ؟ قضاوت در مورد اشخاصی که تفکر مخربی دارند ولی در ظاهر انسانهای سالمی هستند چیست.قضاوت در مورد انسانهایی که در ظاهر چشم پاک هستند ولی در باطن نگاههای مسمومی دارند چیست .قاضی در مورد این انسانها چطور حکم صادر میکنه؟ حکم قاضی چیست وقتی که کسی در عالم جسم انسانی صادق و راستگوست ولی روح او در فکر دزدی و غارت..............راستی در این موارد چگونه حکم میکنیم......؟؟؟؟؟

اگر کسي را دوست داشته باشي ،نمي توني توي چشم هاي اون زل بزني... نمي توني دوريش را تحمل کني... نمي توني بهش بگي که چقدر دوستش داري... نمي توني بهش بگي چقدر بهش نياز داري ... واسه همينه که عاشق ها ديوونه ميشن

بابا میگه بین این آدمای شیادی که ادعای ارتباط با امام زمان میکنن و اینجوری ملت رو سرکیسه میکنن یه تعدادیشونم خانومن. بعدن یکی از این خانوما ادعا کرده که همسر امام زمانه و اینجوری اساسی یه عده رو گذاشته سر کار.

به نظرم اصولن آدمی که اینقدر تعطیله که به خودش یه اپسیلون زحمت نمیده یه ذره از اون مخش کار بکشه و هرکی هرچی میگه باور میکنه حقشه هر بلایی سرش بیاد و اصولن تر پولش نوش جون اون کسی که ایده خلاقانه ازدواج با امام زمان به ذهنش رسیده!!! من شخصن به جمله «خلایق هرچه لایق» شدیدن معتقدم.

وقتي كه دل تنگه فايدش چيه آزادي

زندگي زندونه وقتي نباشه شادي

 آدمي كه غمگينه دنيابراش زندونه

 آدم كه سرگردونه هردم تنهامي مونه

 دنياي زندوني ديواره زندوني ازديوار بيزاره

پرنده كه بالش وبستن دل غم به حالش مي سوزه

آخه مرگه واسش موندن پرنده كه كارش پروازه

 آدمي كه شادي نداره به خداآزادي نداره

مي كنه زندگيشو زندون آدمي كه شادي نداره

دنياي زندوني ديواره زندوني ازديوار بيزاره

 آدمي كه شكسته مثل يه عكس پاره

 ديگه آخه كجا مي تونه سري بين سرادرآره

دنياي زندوني.

تنهازماني مي توانيد به بعد برتر زندگي صعود كنيد كه بعدپست راپشت سر بگذاريد

گيرم كه درباورتان به خاك نشستم

 و

ساقه هاي جوانم ازضربه هاي تبرهاتان زخمدار است،باريشه چه مي كنيد؟

گيرم كه برسراين بام نشسته دركمين پرنده اي،پروازرا علامت ممنوع مي زنيد،باجوجه هاي نشسته درآشيانه چه مي كنيد؟

گيرم كه مي زنيد،گيرم كه مي بريد،گيرم كه مي كشيد، بارويش ناگزيرجوانه چه مي كنيد؟

دل من ديگه خطانكن باغريبه هاوفانكن

زندگي روباختي دل من مردم وشناختي دل من

تابه كي سراپاحقيقتي تابه كي خراب محبتي

 همنشين اين و اون شدي خسته وپريشون شدي

 دشت بخت توكوير شده مرغ آرزوت اسير شده

 روبه روت سراب پشت سرخراب

 ساكت وصبوري دل من مثل بوف كوري دل من

دفتري که بسته شد بازش نکنيد دلي که شکسته شد نازش نکنيد ياران شما را به خدا به عشق بيوفائي نکنيد يا اين که وفا کنيد تا آخر عمر يا اين که از اول آشنائي نکني

يكي بود يكي نبود. اگر فكر می‌کنید که  غير از خدا هيچ‌كس نبود ، مطمئناً درست فكر كرده‌ايد. يه وقتي، يه جايي(كه اصلاً اهميت ندارد كي و كجا )، يه شهري بود كه طبق معمول قصه‌ها يكسري آدم توي اون شهر به خوبي و خوشي زندگي مي‌كردند و باز هم طبق معمول قصه‌ها، يه پادشاه هم بر آنها حكمراني مي‌كرد. پادشاه اون شهر، آدم ظالم، پول‌دوست،خيانتكار، قدرت طلب، آشوب طلب،جنگ طلب و فاسدي نبود و در عوض، خيلي هم آدم خوبي بود. ولي فقط يك عيب داشت(البته شايد شما از خودتان بپرسيد :«چه عيبي ؟»،كه اگر مي‌خواهيد بفهميد پادشاه چه عيبي داشت،بايد از من بپرسيد:«چه عيبي ؟» )

عيب پادشاه قصه‌ی ما اين بود كه...

احمدینژاد داشته برای مردم سخنرانی میکرده میگه، من همه چیز رو براتون ارزون میکنم غیر از لبنیات، بعد ازش میپرسند حالا چرا لبنیات رو ارزون نمیکنی؟ میگه آخه 17 میلیون گاو بمن رای دادن باید منافعشون رو حفظ کنم

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ...

 تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست ...

 تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم ...

 تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست .. .

تنهايي را دوست دارم زيرا....

در کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و انتظار کشيدنم را پنهان

خواهم کرد.

چگونه دلم شکست وقتيکه ديدم پشت کرده ای به من.
ثانيه ها چگونه تلخ شد وقتيکه ديگر نکرد صدا مرا ، حنجره ات.
چگونه توانستی؟
باور نمی کنم هنوز. تو ميروی و دور ميشوی ولی من باور نمی کنم. چگونه باور کنم؟
لحظه ها می تپيدند. ثانيه ها از هم سبقت ميگرفتند. من و تو در آغوش بزرگ يک احساس که خيال ميکرديم متقابل است، آرام و بی دغدغه ، لميده بوديم؛ چگونه باور کنم که هم آغوش مهربانم ، دست به تبـر، برای هلاک کردن من، هوشيار بر بالينم ايستاده است!
ثانيه ها بوی نم و پاکی آب ميداد؛ چگونه باور کنم آنچه من بوی نا مي پنداشتم، بوی لجن زاری از خون خودم بوده است!
وقتی آدم از عشق مطمئن است، ثانيه ها تغذيه روحت هستند. هر لحظه که می گذرد، احساس ميکنی روحت درحال اوج گرفتن است. وقتيکه تنها و بی اعتماد هستی در عشق، ثانيه ها از تو عبور می کنند. لحظه های شاد در کنارت ميزيند ولی با تو همدم نمی شوند؛ چگونه باور کنم ثانيه ساز شاد زندگيم، مرا در لحظه ای غمناک، ثابت نگاه داشته است!
تابناک طلوع عشق تو در نگاه من شراره می افکند؛ چگونه باور کنم آتشفشان من کوه يخی بوده است!
زيبا سخن می گفتی، سخنت حکم زيستن من بود؛ آخر چگونه باور کنم نـجوای آزادی تو، فـتوای کشتار من بود!
بگو چگونه باور کنم که غنچه نازی که به اميد بوييدن عشق ، از باغ چيدمش، به من هشدار انتقام می دهد!
عشق را رنگ کردی، رنگ تن.
اعتماد را رنگ کردی، رنگ ترديد.
لحظه های مرا رنگ کردی تو، رنگ غم.
ويران کردی و نفهميدی که من در آن ويرانه، بقايای وجود خودم را جستجو می کنم.
آه! برو برو که تو آن جلاد سيه پوشی نه برزگر سپيدفام که من خيال ميکردم بزرهای محبتم را دانه دانه از زمين خواهد چيد. تو درو کردی مرا، شخم زدی روحم را، چکاندی از غلاف بی مهريت خونم را.
تو شکستی دلم را.                        همین              تمام شد.

روزی از روزها برای تماشای طلوع خورشید از خواب بیدار شدم....وه.زیبایی افرینش خداوند خارج از دایره توصیف بود..همانطور که نگاه میکردم خدا را به خاطر افرینش ان همه زیبایی می ستودم..

ناگهان در ان حال حضور پروردگار را در قلبم احساس کردم...از من پرسید..دلباخته ام هستی؟..پاسخ دادم بلی .تو صاحب اختیار من هستی..سپس پرسید اگر نقص عضو داشتی. بازم دل باخته ام می شدی..

از این سوال مبهوت شدم..نگاهی به دست ها و پاها وسایر اندامهای بدنم انداختم وحسرت خوردم که اگر این اعضا را نداشتم چه کار ها که قادر به انجامش نبودم...پاسخ دادم ..خدایا  در ان حال وضعیت دشواری داشتم .اما هم چنان دلباخته ات میشدم...

دوباره خدا سوال کرد اگر نا بینا بودی باز پدیده های مخلوق مرا ستایش میکردی....چگونه میتوانستم چیزی را بدون دیدن تحسین کنم .....ناگهان به یاد هزاران نابینایی افتادم که در سر تا سر این جهان خدا را دوست دارند و مخلوقاتش را تحسین می کنند..سپس به خدا گفتم تصورش برایم دشوار است ولی هم چنان دل باخته ات بودم....

خدا پرسید اگر ناشنوا بودی ایا باز هم به کلامم گوش می سپردی..؟چگونه میتوانستم کر باشم و سخن ها را بشنوم ...دریافتم که شنیدن کلام حق الزاما با گوش جسم نیست بلکه با گوش جان صورت می پذیرد .پاسخ گفتم بسیار دشوار بود اما هم چنان به کلام تو گوش می سپردم..

سپس خدا سوال کرد اگر لال بودی ذکر مرا بر زبان جاری میکردی؟..چگونه میتوانستم بدون زبان ذکر خدا گوییم..در ان حال بر من روشن شد که ذکر خدا با خضور قلب و جان صورت میگیرد وگفتار ما در ان نقشی ندارد و عبادت خداوند همیشه با صوت و صدا صورت نمیگیرد....هنگامی که ستمی بر ما روا میگردد خدا را با الفاظ فکر و اندیشه مان میخوانیم ..پاسخ گفتم اگر چه نبودن صوت و صدا دشوار است .اما خدایا هم چنان ذکر تو را میگفتم .خدا از من پرسید......ایا حقیقتا مرا دوست داری؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

با شجاعت و در کمال اراده و اعتقاد پاسخ گفتم...........بلی تو را دوست دارم که حقیقت مطلقی ویگانه واحدی.......

با خود اندیشیدم به خدا پاسخی به حق دادم..اما خدا پرسید...پس چرا گناه میکنی...؟؟؟پاسخ گفتم . چون انسانم و بری از خطا نیستم.خدا گفت.پس چرا در هنگام راحتی و اسایش از من دور و دور تر می شوی...امادر هنگام مشکلات به سراغم میا یی؟؟هیچ پاسخی نداشتم که بگوییم.....تنها پاسخم اشک بود.

خدا ادامه داد پس چرا در خلوت گاه مرا میستایی؟؟چرا تنها در لحظات نیایش مرا میجویی؟؟چرا خود خوا هانه از من حاجت می طلبی ؟؟؟؟

چرا چون طلبکاران از من خواستهایت را میخواهی؟؟تنها پاسخم باران اشک بود که پهنای صورتم را پوشانده بود ..سپس گفت چرا از من شرمساری؟؟؟؟چرا حس تعلق را در خود نمی گسترانی؟ چرا در اوج گرفتاری نزد دیگران عاجزانه گریه میکنی..چرا در زمانی که وقت نماز و عبادت معین ساختم عذر و بهانه می تراشی؟سعی کردم پاسخ گوییم اما جوابی برای گفتن نداشتم...این زندگی بزرگترین موهبت من به بندگان است..موهبت را تباه نکنید......

بی اندازه شرمسار شده بودم .دیگر هیچ عذری نداشتم . چه میتوانستم بگوییم.؟در حالی که با تمام وجود گریه میکردم واشک صورتم را پوشانده بود.سوال کردم.بار الها مرا ببخش .از تو طلب عفو دارم.من بنده قدر نشناس و خطا کار تو هستم...خداوند فرمود.ای بنده. من رحمانم.و خطای خطا کاران را می بخشم.پرسیدم .خدایا با این همه خطا کاری چرا باز مرا میبخشی و دوستم داری؟خدا گفت چون تو مخلوقم هستی...پس هیچ گاه تو را رها نمیکنم هنگامی که تو گریه میکنی به تو رحم میکنم..و رنجهایت را درک میکنم...وقتی شاد و مسرور هستی وجد تو رامی فهمم.وقتی افسرده می شوی به تو دلگرمی میدهم..و وقتی شکست می خوری تو را یاری می کنم تا بلند شوی...وقتی خسته هستی کمکت میکنم.........بدان که تا اخرین روز حیاتت با تو هستم و دوستت دارم

هیچ گاه ان چنان گریه نکرده بودم...و دلم پر از غم نشده بود....اما چگونه بود که یک مرتبه انقدر ارام شدم و ارامش گرفتم؟وای....چگونه میتوانستم از وجود خدا انقدر غافل باشم...؟از خدا پرسیدم چقدر مرا دوست داری ؟خدا فرمود به ان میزان که خارج از ادراک توست.....و انجا بود که خدا را تمام اجزای وجودم ستایش کردم و ثنا گفتم.....

کسی که از سر و صدا انباشته است نمی تواند شادمان باشد، نغمه ی سکوت لازم است. اما ذهن ما بسیار پر سر و صداست. ما بازاری بسیار شلوغ، بسیار پر سر و صدا و آشفته را در ذهن خود حمل می کنیم. ما یک نفر نیستیم. درونمان پرازدحام است. اشخاص بسیاری در ما وجود دارند که پیوسته مشغول جنگ و جدال با یکدیگرند. هرکدام می خواهد از دیگری سبقت گیرد. هر تکه ی ذهن ما می خواهد قدرتمندترین شخص، او باشد. آتش جنگی بی پایان در درون ما افروخته است.

شادمانی فقط زمانی امکان پذیر است که آتش این جنگ خاموش شود و این آتش را می توان خاموش کرد. کار سختی نیست. یگانه چیز لازم، آگاهی است. آن لایه های ظریف سر و صدا را به آرامی تماشا کن تا اندک اندک از زمزمه هایی که درون سرت را یک دیوانه خانه ساخته است، آگاه شوی. و ما در چنین کابوسی زندگی می کنیم!

با تماشا کردن، معجزه ای رخ می دهد: هر صدایی را که بتوانی تماشا کنی، کم کم خاموش می شود و لحظه ای که آن صدا کاملا" خاموش شود با سکوتی ژرف تنها می مانی. در آغاز، فقط وقفه هایی کوتاه است، شکاف هایی کوچک، وقتی که افکار ناپدید می شوند، می توانی از دریچه هایی کوچک به واقعیت بنگری. اما این شکاف ها به تدریج بزرگ تر می شوند. بیشتر پدید می آیند و دوام بیشتری می یابند. بنا بر محاسبه ی عارفان باستان، اگر شخصی بتواند به مدت چهل و هشت دقیقه کاملا" ساکت بماند، نه کلامی بلکه از نظر ذهنی ساکت باشد، به روشنی می رسد. به شادمانی مطلق می رسد. و این هیچ راه بازگشتی ندارد. تو به فراسوی زمان و شن های همیشه روان آن رسیده ای. تو به صخره ی جاودانگی رسیده ای.

من غروب عشق خود را در نگاهت ديده ام.... من بناي آرزو ها را زهم پاشيده ام.... آنچه بايد من بفهمم اين زمان فهميده ام.... در دل خود من به عشق پوچ تو خنديده ام

خدايا چگونه ميتوان بهتر زندگي كرد ؟؟؟

خدا پاسخ داد :

گذشته ات را بدون هيچ تأسفي بپذير .

با اعتماد زمان حالت را سپري كن و بدون ترس براي آينده آماده شو .

ايمان را نگه دار و ترس را به گوشه اي انداز .

شك هايت را باور كن و هيچگاه به باورهايت شك نكن .

زندگي شگفت انگيز است فقط اگر بداني كه چگونه زندگي كني

دوستت خواهم داشت بي آنکه بگويم

   درد دل خواهم گفت بي هيچ گماني

  گوش خواهم داد بي هيچ سخني

  در آغوشت خواهم گريست بي آنکه حس کني

   در تو ذوب خواهم شد بي هيچ حراراتي

    اينگونه شايد احساسم نميرد...؟

بعد از در گذشت2pac نه تنها این سبک از بین نرفت بلکه روز به روز پیشرفت می کرد تا سر انجام در حدود 10 سال پیش این موسیقی به آسیا رسید رسید و برای اولین بار در ایران به صورت گروه های زیر زمینی شکل گرفت و برای اولین بار یک نو جوان 13-14 ساله شروع خواندن اید موسیقی به سبک غربی کرد و کم کم با مخلوت کردن دو سبک در سن 17 سالگی سبکی مت فاوت را ساخت ولی بدبختانه این سبک یا به تور کلی سبک راکنلو رپ به زبان فارسی جذابیت زیادی نداشت و به تو ر کلی چون رپ به زبان فارسی مانند حرف زدن عادی بود هیچ جذابیتی نداشت وبه این ترتیب این نو جوان که حسن صباح نام داشت از این پس شروع به خواندن به زبان آمریکایی کرد و در سن 18 سالگی به آمریکا سفر کرد و گروهی به نام (poyzanas spot) تشکیل داد و سبک راکنلو رپ را به مردم آمریکا شناساند وبهد به ایران باز گشت وبا پسری حدودا هم سن وسال خودش به نام سروش لشگری آشنا شد که وی هم به رپ علاقه داشت و ادم های زیادی را دور خود جمع کرده بود که دو تن از این افراد مهرک و هژیر بودند.سروش و حسن صباح با هم اولین کلیپ خود را در یکی از استدیو های غیر مجاز در ساری خواندند ولی این بار با سبک پیشبهادی سروش که این سبک به علت بیان زیبا و موسیقی جدید مورد توجه همه ی ایرانیان قرار گرفت واین سبک به اسم پرشین رپ مطرح شد.


سروش به علت علاقه ی شدیدی که به وتن داشت نام گروهش را 021 یا همان کد تلفن شهر گذاشت و چو عدایی نداشت و پیش از این کسی او را حساب نمی کرد نام خود را (hich kas) نهاد وروی شکمش 021 را خالکوبی کرد.وبه دلیل موارد بالا به او پدر رپ ایران یا حتی آسیا میگویند.


ولی صباح ایران نماند و دباره به نزد گروهش رفت و ترور شد و بعد از او نیز سبکش از بین نرفت و توسط گروه امینم(eminam) ادامه داده شد.


ولی متعسفانه امروزه بعضی از گروه های مشهور و غیر مشهور با تقلید از گروه های خارجی مانند گروه امینم رپ فارسی را زیر سوال برده و اصالت آن را خدچه دار می کنند.

حال در این قسمت به برسسی دقیق بعضی از گروه های رپ کرده در باره ی اثرات آن با رح وجسم انسان صحبت می کنیم:

گروه حصن صباح عکس خواصی از ایشون به این صورت در دست نیست.

021 شامل سروش لشگری و رفقایش که به بیش از 100 نفرمی رسند. که از معروف ترین آنها می توان به مهرک که مانند ام.سی شاگرد بود وخود حسن صباح و هژیر و ال.سی اشاره کرد.

ابلیس051 این گروه هم کار خود را با تغلید شروع کرد و کم کم که با سروش آشنا شد تغلید را کنار گذاشت .


{To(-)I یکی دیگر از آن رپر هایی که کار خود را خیلی کمتر بر پایه ی تغلید گذاشته و هرگز فکر نمی کرده که یک روز خواننده بشود.

روز گاري مردم دنيا دلشان درد نداشت

هر كسي غصه اينكه چه ميكرد نداشت

چشمه سادگي از زمين مي جوشيد

خودمانيم زمين اين همه نامرد نداشت

مردي در نمايشگاهي گلدان مي فروخت. زني نزديك شد و اجناس او را بررسي كرد. بعضي ها بدون تزيين بودند، اما بعضي ها هم طرحهاي ظريفي داشتند. زن قيمت گلدانها را پرسيد و شگفت زده دريافت كه قيمت همه آنها يكي است. او پرسيد: چرا گلدانهاي نقش دار و گلدانهاي ساده يك قيمت هستند؟ چرا براي گلداني كه  وقت و زحمت بيشتري برده است  همان پول گلدان ساده را مي گيري؟                  

خدایا کفر نمیگویم.پریشانم

چه میخواهی تو از جانم.مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی.خداوندا تو مسئولی.

خداوندا تو میدانی گه انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است.

چه رنجی می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است.

چند سال پيش كه تازه آمده بودم كانادا با يك جوان آس و پاس ايراني بصورت اتفاقي آشنا شدم كه كنار خيابان هات داگ مي فروخت. مي گفت ساعتي شش دلار مي گيره. خيلي دلم برايش سوخت. شماره‌اش را گرفتم كه اگر كار مناسبي برايش پيدا كردم خبرش كنم. آدم زحمتكش و ساده‌اي بنظر مي رسيد.
گذشت و گذشت و هيچ ارتباطي بين ما نبود تا اينكه امروز سر چهار راه موقعي كه منتظر سبز شدن چراغ بودم ديدم راننده يك ماشين هومر برايم دست تكان مي دهد. هرچه دقت كردم راننده را نشناختم. مرا به اسم صدا كرد. جلو رفتم ولي قيافه‌اش آشنا نبود. تعجب كرده بودم. فكر مي كردم اشتباهي گرفته. وقتي خودش را معرفي كرد و گفت همون جوان آس و پاس هات داگ فروش است از تعجب خشكم زد. چه شيك شده بود. باورم نميشد اين همه تغيير.
باهم رفتيم قهوه‌اي خورديم و از او پرسيدم: لاتاري٬ چيزي برنده شدي؟
كلي خنديد و جريان پولدار شدنش را تعريف كرد.
ظاهرا يكروز صبح خيلي زود اين بدبخت بينوا براي انجام يك كار بانكي وارد محلي مي شود كه يكي از آن دستگاه هاي بقول خودمان «عابر بانك» نصب شده بوده و همين كه كارت بانكي اش را وارد دستگاه مي كند يك جوان سياه پوست لوله اسلحه كمري‌اش را پشت سرش مي گذارد و مي خواهد مبلغي را از حساب بانكي بيرون كشيده و به او بدهد. اين بيچاره فلك زده هم هرچه قسم مي خورد كه حساب بانكي اش خالي خالي است و فقط مي خواسته موجودي اندكش را چك كند٬ مورد قبول جوان سياه‌پوست نمي شود. در همين موقع يك نفر ديگر وارد آن جا مي شود كه قبل از اين كه موفق به فرار شود٬ جوان سياه‌ پوست سعي مي كند او را هم گير بياورد و حسابش را خالي كند. ظاهرا بين آن دو درگيري و كشمكش مي شود و جوان سياه پوست هول مي شود و شروع به شليك كردن مي كند و بلافاصله پا به فرار مي گذارد. هيج كدام از گلوله ها مستقيما به كسي اصابت نكرد مگر يكي از آن ها كه در اثر كمانه كردن به ديوار سنگي آنجا صاف مي خورد به كپل اين دوست ايراني ما.
خلاصه بيچاره را با آمبولانس به بيمارستان مي برند و در آنجا بستري مي كنند. فرداي آن روز رئيس بانك مربوطه به عيادتش مي‌آيد و يك چك يك ميليون دلاري به او مي دهد و از او مي خواهد موضوع را پيگيري نكند و لطمه‌اي به اعتبار آن بانك نزند.

حالا متوجه شديد وقتي مي گم خدا شانس بده٬ يعني چي؟
ما حتي از مغزمان هم نمي توانيم پول دربياوريم درحالي كه كپل و باسن بعضي‌ها برايشان پول مي‌آورد. خدا٬ شانس بدهد.

تبصره :

حالا از فردا نرويد جلو بانك ها خم شويد به اميد اينكه گلوله‌اي به ماتحت‌تان بخورد و پولدار شويد!

خواهرم به عروسی دوستش می رود. دوستش ازبرادرخود می خواهد که هوای خواهرم راداشته باشد. برادر مربوطه آن قدر هوای خواهرم راداشت که حتی آمد با او ازدواج کرد!!
زن برادرم خارجی است و با برادرم از طریق اینترنت آشنا شده. یک ماه پاشده آمده ایران ببیند اوضاع و احوال چطور است و بعد ما شده ایم خواهرشوهرش!(این خارجی ها واقعا به خاطر هدفشان تا آن سر دنیا هم می روند!)

همکارم مدتی می رفته بیمارستان، ملاقات خواهرش، که یکی ازفروشندگان بوتیک های آن حوالی، ازاو خوشش می آید. یک روز می افتد دنبالش و خانه شان را پیدامی کند و مادرش را می فرستد خواستگاری... و ازدواج می کنند!( بابا ازدواج سنتی!)

دوست خواهرم سوار رنویش بوده که با بنز پسر جوانی تصادف می کند( شاید هم خودش را با آن تصادف می دهد!!) ... و آنها با هم ازدواج می کنند!

وقتی پدرم آمده خواستگاری مادرم، فکر می کرده مادرم، خاله ام است و مادرم هم فکر می کرده پدرم، عمویم است!!( چی شد؟!!)
...
چه می شود که ازمیان همه آدمهای دنیا، همان دونفری که قراراست ازدواج کنند، همسایه می شوند یا تصادف می کنند یا همدیگر را دریک میهمانی می بینند؟

چه کسی می تواند بگوید که به قسمت اعتقادی ندارد؟

تجاوز به معصومیت عشق

                                 تعقیب قانونی ندارد ،

و روسپیان باکره

مجنون فاحشه می کنند

و ول می گردند ،

و در همه جای این شهر ، نطفهء  نفرت می بندند !؟

این روزها

 واقعا دارد

 باورم می شود که

 بالاتر از سیاهی هم

                          رنگی هست ؟؟؟

آقایی از رفتن روزانه به سر کار خسته شده بود در حالیکه خانمش هر روز در خانه بود.
او می خواست زنش ببیند برای او در بیرون چه می گذرد.
بنابر این دعا کرد :
خدای عزیز :من هر روز سر کار می روم و 8 ساعت بیرونم در حالیکه خانمم فقط در خانه می ماندمن می خواهم او بداند برای من چه می گذرد؟
بنابراین لطفا اجازه بدین برای یک روز هم که شده ما جای همدیگه باشیم.
خداوند با معرفت بی انتهایش آرزوی این مرد را برآورد کرد .
صبح روز بعد مرد با اعتماد کامل همچون یک زن از خواب بیدار شد و برای همسرش صبحانه آماده کرد بچه هارو بیدا کرد و لباسهای مدرسه شونو اماده کرد براشون صبحانه داد ناهارشان را تو کوله پشتی شون گذاشت و به مدرسه برد.
خانه رو جارو کرد

- برای گرفتن سپرده به بانک رفت

- به بقالی رفت

- جای خواب )کجاوهء)گربه هارو تمیز کرد

- سگ رو حمام دادو ساعت یک بعد از ظهر بود و او عجله داشت برای درست کردن رختخوابها
 

- به کار انداختن لباسشویی

- جارو و گرد گیری
 

- تی کشیدن آشپز خانه

- رفتن به مدرسه برای آوردن بچه ها و سرو کله زدن با آنها در راه منزل
 

- آماده کردن شیر و خوردنیها و گرفتن برنامهءبچه ها برای کار خانه
 

- اتو کشی و مرتب کردن میز غذا خوری نگاه کردن تلویزیون حین اتو کشی در ساعت 4:30 بعد از ظهر و............ ......... .....(از ذکر انجام بقیه کارها فاکتور گیری شد.(
در ساعت 9:00 او از یک کار طاقت فرسای روزانه خسته شده بود او به رختخواب رفت در حالیکه باید رضایت .........
صبح روز بعد بلافاصله قبل از بیدار شدن از خواب گفت :
 

خدایا :من چه فکری می کردم من سخت در اشتباه بودم برای غبطه خوردن به موندن روزانه زنم در منزل لطفا و لطفا اجازه بده من به حالت اول خود برگردم
 

.
خداوند با معرفت لایتناهی خود جواب داد:
پسرم من احساس می کنم تو درست را یاد گرفتی و خوشحالم که می خواهی به شرایط خودت برگردی ولی تو فقط مجبوری نُه ماه صبر کنی زیرا تو دیشب حامله شدی!!!

تا حالا به این فکر کردین کسایی که یه مدت حتی خیلی کوتاه مثلا دو ماه خارج از کشور زندگی کردن وقتی که  بر میگردن چه جوری رفتار میکنن؟؟
<<<<<<<
هر جایی که خرید میکنن اول کارت اعتباری میدن ..بعد یه دفه انگار که تازه یادشون افتاده
ایرانن ..میگن اااا قبول نمیکنین؟؟؟
>>>>>>>>
به جای نوشابه همیشه آب معدنی سفارش میدن و همیشه هم راجع به تغذیه سالم سخنرانی میکنن
<<<<<<<
اولش که میان حتی اگه ۳ ماه بیشتر از ایران دور نبوده باشن میگن ..وای شما چه جوری این جا زندگی میکنین
(بابا همون جوری که شما ۳۰ سال زندگی میکردین و مث بچه خوب صبح میرفتین سر کار ..عصری میومدین )
>>>>>>>>
به جای هوی ..میگن ..اووپس ..
به جای سلام میگن ..های
به جای تلویزیون میگن .تی.وی
عصبی که میشن میگن رو nerve من راه نرو
و الا آخر
<<<<<<<<<
مدام از هوای آلوده و ترافیک گله میکنن
>>>>>>>>
وزن رو به پوند و مسافت رو به مایل حساب میکنن
<<<<<<<<
همه قیمت ها رو وقتی میگی به دلار و یورو حساب میکنن ..بعد میگن مفتـــــــــه
>>>>>>>
رو شیر و ماست و بقیه چیزها حتما میزان چربی و کالری رو میخونن ..حتی اگه از لاغری در حال شکستن باشن
<<<<<<
راجع به همه چیز تو ایران ایراد میگیرن دقیقا انگار که بار اوله که با این مسائل روبرو شدن
>>>>>>>
از چمدون هاشون حتی تا یه سال بعد از برگشتنشون برچسب هواپیما رو در نمیارن و با اون همه جا میرن
<<<<<<<
همیشه جملات خودشون رو با این جمله شروع میکنن.:
تو اون جا ..که من بودم ……

تا فردا

در ضمن برای بهتر شدن وبلاگ نظر یادتون نره

دوستی بين مردها

سال 1336

دختر خانواده همراه با مادرش كنار حوض روي تخت چوبي نشسته اند و يك ظرف
هندوانه قرمز جلوي شان است. دختر خانواده براي دختر همسايه تعريف مي كند: آره
زري جون، داداش فرمونم وقتي شنيد اين پسر لاغرمردني به من متلك گفته همچين
زدش كه به سوسك مي گفت خرس قطبي. تازه خود داداشم هم گفته مي خواد برام يه
شوهر خوب پيدا كنه.
مادر دختر مي گويد: خدا سايهء مرد را از سر هيچ خونه اي ورنداره!
 

گنجیشكه با موتو ری تصادف میكنه از هوش میره وقتی به هوش میاد میبینه تو قفسه تو دلش میگه خاك تو سرم موتوریرو كشتم

مرد: آره، دیگه نمی‌‌تونم بیش از این منتظر بمونم

زن: می‌‌خواهى من از پیشت برم؟

مرد: نه! فکرش را هم نکن

زن: منو دوست داری؟

مرد: البته!

زن: آیا تا حالا به من خیانت کردی؟

مرد: نه! چرا چنین سوالى می‌‌کنی؟

زن: منو مسافرت می‌‌بری؟

مرد: مرتب!

زن: آیا منو می‌‌زنی؟

مرد: به هیچوجه! من از این آدما نیستم !

زن: می‌‌تونم بهت اعتماد کنم؟
.

.

.

: بعد از ازدواج

متن را این دفعه از پائین به بالا بخوانید !!!

یکی به پسرش میگه میخوام برات زن بگیرم. پسره میگه نه حالا باشه …
میگه : دختر بیل گیتسه ها ! نمیخوای ؟ پسر لبخند میزنه و میگه : باشه!
بعد میره پیش بیل گیتس و میگه :دخترتو عروس نمیکنی؟ میگه نه !
میگه : پسر من معاون رییس جمهوره ها ! بیل گیتس لبخند میزنه و میگه :باشه !
بعد میره پیش رییس جمهور میگه : معاون نمیخوای ! میگه نه !

میگه : اگه داماد بیل گیتس باشه چطور ! رییس جمهور لبخند میزنه و میگه :باشه....

یارو از خدا می پرسه:خدایا 1000000000 پول برات چقدره ؟خدا میگه: میگه یه پنی!!
دوباره یارو از خدا می پرسه 100000000 سال برات چقدره؟خدا میگه: 1 دقیقه!!!
یارو به خدا میگه پس لطفا یه پنی به من بده!!! خدا میگه: یه دقیقه صر کن

ویکتور هوگو میگه : اگه همه اون چیزایی که تو سرمه بگم 10 کتابه اما اگه اون چیزی که تو دلمه بگم 2 کلمه است :
دوســـــــــــــــــــــــــــــــت دارم