توي يك كلاس خلوت ...................... دوتا دانشجو اسيرن
دو تا بد شانس ، دوتا تنها ................ يكيشون تـــو ، يكيشون مـــن
قلب استاد مثل سنگه ....................... سنگ سرد و سخت خارا
زده قفل بي صدايي .......................... به لباي خسته ي ما
چشم استاد شده خيره ........................... مراقبه ، آخر ِ گيره
مهربونيه ِ نگاشون ................................ كم كــــَمــَــك داره مي ميره
نمي تونيم كه بـجـنـبـيم ........................ پيش اين استاد كافر
10 گرفتن من و تو .......................... قصه هست قصه آخر
11
هميشه فاصله بوده ............................... بين برگاي من و تو
با همه ي تلخيه گذشته .......................... امتحاناي من وتو
راه دوري بين ما نيس .......................... اما باز اينم زياده
تنها اميد من وتو .................................. اين مراقبه باحاله
كاش ميشد برگه عوض كرد .................... كاش ميشد تقلبي كرد
كاش ميشد از جايي ديد زد .................... روي برگ خود كپي كرد
ما بايد با هم بشينيم .............................. اگه ميخوايم كه نيفتيم
واسه ما جدايي مرگه ............................... تا جدا بشيم مي اُفتيم
كاشكي جاهامون عوض شه ..................... من وتو باهم بشينيم
توي يه فرصت طلايي ........................... برگاي همو ببينيم
شايد اونجا واسه ي ما ............................ ديگه گـير بازار نباشه
خيلي خوبه اگه با ما ................................. جاسوس و رادار نباشه
اين جاي شعر كه رسيدم ......................... از نوشتن دست كشيدم
سرمو بالا آوردم ...................................... يهو مراقبا رو ديدم
::: به جاي حل ِ مسائل ........................... اين اراجف و نوشتي:::
راستي خوب شد كه به سرعت ................ از توي خوابم پريدم
چونكه از ترس مراقب ............................ خودمو قهوه اي ديدم